De openingsequentie van Woody Allen’s Manhattan; een nostalgische ode. Interessant – de herhaalde pogingen om de stad te beschrijven vanuit verschillende standpunten (‘preachy’, ‘too angry’, ….) – dit is de retoriek van fictie (‘hoe bouwt men zijn betoog op tot iets wat het publiek wil horen’) – verleiding & overtuiging.
