Jef Geeraerts – Gangreen I – Black Venus

“Goed en Kwaad hadden nooit bestaan, de taal werd opnieuw kreet” schrijft Jef Geeraerts ergens in dit eerste deel van zijn Gangreen-cyclus. Hij beschrijft in dit boek de ontsnapping van een blanke man uit de verstikkende (seksuele) moraal van het katholieke Vlaanderen (en bij wijze van import & kolonialisme het Kongo van de ‘paterkes’ ). Geeraerts wil ontaarde boeken schrijven, die “de vracht van eeuwen geestelijke slavernij eindelijk kwijt raken!”. Retrospectief kijkt hij terug, “God in de hemel, het is nu al 1967 en wat ik hier ga vertellen gebeurde heel in het begin van die heidense, heilige periode, in het jaar 1955, het jaar van de basalten maagd ha”.

Manhattan (Woody Allen, 1979) – Nostalgie

De openingsequentie van Woody Allen’s Manhattan; een nostalgische ode. Interessant – de herhaalde pogingen om de stad te beschrijven vanuit verschillende standpunten (‘preachy’, ‘too angry’, ….) – dit is de retoriek van fictie (‘hoe bouwt men zijn betoog op tot iets wat het publiek wil horen’) – verleiding & overtuiging.