Sinds C.P. Snow in een bekende lezing de scheiding tussen de “two cultures” – kunst en wetenschap vaststelde, zijn de twee enkel nog meer uit elkaar gegroeid. Hij schreef: “Their attitudes are so different that they can’t find much common ground.” (gecit. 190). Snow stelde een “third culture” voor: “Our fictions and our facts would feed off each other. Furthermore, this third culture would rein in the extravangances of both cultures at their extremes.” (190).
In zijn boek Proust was a neuroscientist bewijst Jonah Leher dat artiesten ook een waarheid brengen: “What the artists in this book reveal is that there are many different ways of describing reality, each of which is capable of generating truth. Physics is useful for describing quarks and galaxies, neuroscience is useful for describing the brain, and art is useful for describing our actual experience.” (192). Deze derde cultuur zou “a celebration of pluralism“ (192) moeten zijn. Maar vele wetenschappers (Pinker, Dawkins, …) falen als het gaat als het gaat over het niet-wetenschappelijke; alles is voor hen een “symptom of our biology” (192). Oojk het absoluut relativisme van de postmodernisten is niet toereikend; “No truth is perfect, but that doesn’t mean all truths are equally imperfect.” (193); Lehrer stelt een fourth culture voor.
