Rik Pinxten’s bezwaar tegen de textualisering van het onderwijs (“Het onderwijsbeleid in de rijke landen verheldert hoe we op een afstandelijke weg van kennis-is-informatie zitten. We leren over de wereld enkel uit boeken en media” (Pinxten 2003: 15)) leek me allereerst om te slaan in een verheerlijking van de “directe ervaring”. We leren volgens hem de wereld kennen via “taal en teksten, niet langer door ervaringen” (14).
